น้ำตาอาจไม่ได้หมายถึงความเศร้า แต่คือการเติบโต

มาตรฐาน

2015-01-31 16.17.34

จัดของแล้วนึกถึง “น้องแจ่ม” นามปากกาที่เคยใช้ในงานเขียนเล่นๆ ใน pantip กับ neothailand และเจอบันทึก “เรื่องเล่า…ที่ไม่เคยเศร้าตอนจบ” ที่เขียนไว้ในช่วงปี 2544 (14 ปี แห่งความหลัง) แม้ชื่อเรื่องจะบอกไว้แบบนั้น แต่ข้อความที่เขียนบางวันกลับดูเศร้าๆ โดยเฉพาะบันทึกวันที่ 48 เขียนไว้ว่า…

———————-

วันที่ 48: คืนรัง

หลายวันที่ผ่านมา มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย บางเรื่องเต็มไปด้วยความสนุกสนานน่าจดจำ และบางเรื่อง…ทำให้ต้องเสียน้ำตา

เรื่องบางเรื่องดูเหมือนเล็กน้อยในความคิด แต่กลับยิ่งใหญ่ในความรู้สึก มองย้อนดูอีกนิด-มันคงไม่เล็กหรอก เพราะถ้ามันเล็กน้อยจริง ทำไมถึงสั่นคลอนความรู้สึกในใจได้ ทั้งยังทำให้บ่อน้ำตาแตกอีกต่างหาก

อาจเป็นเพราะช่วงนั้น เหนื่อยและอ่อนแอ ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ…เราอาจรับมือได้ แต่ในตอนนั้น ณ วินาทีนั้น ไม่ไหวจริงๆ

ในชีวิตจำได้ว่าเคยร้องไห้อยู่ไม่กี่ครั้ง (ไม่นับเหตุการณ์สะเทือนใจที่เจอในชีวิตประจำวัน จากทีวี หนัง…และข้างทาง)

ครั้งแรก…เกิดจากความเป็นเด็ก เอาแต่ใจตัวเอง แล้วพ่อแม่ก็สอนให้ได้คิด ทำให้เลิกร้องไห้มาเกือบ 10 ปี

ครั้งที่ 2…ตอนอยู่ ม.ปลาย จำได้ว่าอยู่ในห้องสอบวิชาคณิตศาสตร์ เพื่อนแอบลอกข้อสอบ…อาจารย์เห็น หาว่าเรารู้เห็นเป็นใจด้วย ตอนนั้นไม่เข้าใจว่าทำไมอาจารย์จึงว่าเรา ทั้งๆ ที่ไม่ผิด น่าเสียดาย ที่ตอนนั้นไม่มีความกล้าพอที่จะถาม ผ่านมาจนถึงวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจ…ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ครั้งที่ 3…ตอนเปลี่ยนงานใหม่ ในห้องประชุมมีการพูดกระทบกันระหว่างผู้ใหญ่กับผู้ใหญ่ แล้วพูดผ่านเรา บอกตรงๆ ว่าค่อนข้างงง แต่เสียใจ…และเสียน้ำตา (แต่ตอนนี้เข้าใจสถานการณ์แล้ว คงไม่เสียน้ำตากับเรื่องนี้อีก)

ครั้งที่ 4…เรื่องเพื่อน คบกันมาสิบกว่าปี ไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ไม่เคยคิด และคิดไม่ถึง และไม่คิดว่าตัวเองจะเสียน้ำตาด้วย แต่ก็ยังเสียอีก (จนได้)

ก็ไม่รู้ว่าจะเสียน้ำตาเป็นครั้งที่ 5 อีกไหม แต่น้ำตาก็ช่วยชะล้างความรู้สึกเสียใจเหล่านั้นออกไปได้

ไม่เคยโกรธพ่อกับแม่ ที่ทำให้เราต้องเสียน้ำตา แต่อยากขอบคุณท่าน ที่ทำให้เราเป็นคนดี (เท่าที่จะดีได้) อยู่ในขณะนี้

ไม่เคยโกรธอาจารย์ที่ดุเรา แต่ที่เสียน้ำตา เพราะความไม่เข้าใจมากกว่า ทำให้เรียนรู้ว่า อย่าเสียใจกับเรื่องที่เราไม่ได้ทำผิด

ไม่เคยโกรธผู้ใหญ่ที่ “ตีวัวกระทบคราด” ทำให้เรียนรู้ว่า โลกแห่งความเป็นจริง บางครั้งก็แสนเจ็บปวด และเมื่อเราเติบโตขึ้น อย่าทำให้ใครรู้สึกเจ็บปวดเหมือนกับที่เราเคยได้รับ

ไม่เคยโกรธเพื่อน เพราะการกระทำของเพื่อนทำให้เราได้คิดและรู้จักคำว่า “ให้อภัย”

คนเราเติบโตและเรียนรู้ชีวิตจากประสบการณ์ หากในชีวิตไม่เคยเจอสิ่งเลวร้าย เราจะรู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่เราได้รับอยู่ทุกวันนี้เป็นสิ่งที่ดี

ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ปฏิบัติกับคนรอบข้างเหมือนกับที่เราอยากให้เขาปฏิบัติต่อเรา ทำสิ่งดีๆ แล้วจะได้รับสิ่งดีๆ กลับคืน..บอกตัวเองไว้แบบนั้น…

———————–

เมื่อ 14 ปี ก่อนคิดยังไง…ณ เวลานี้ก็คิดแบบนั้น และก็หวังว่าอีกสิบปีข้างหน้า จะประคองสติให้ยังคงคิดได้…ไม่ต่างจากเดิม

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s