เศร้าจังเลยประเทศชาติ…

มาตรฐาน

รูปภาพ

“การล่มสลายของสถาบันครอบครัว ที่ความรักไม่อาจเยียวยา” เป็นหนังสือที่อ่านแล้วร้าวใจเหลือเกิน

เรื่องราวเริ่มต้นด้วยการเล่าถึงฝันร้ายตัวเอกของเรื่องที่เชื่อว่า “ชีวิต คือ ผลพลอยได้จากกามารมณ์ และตัวเธอเองก็คือมารหัวขนของใคร ๆ”

“ในภาพนั้นมีศพของ ฉันนอนอยู่ในโลงศพแก้ว บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยคนที่ฉันรู้จัก แต่งตัวใส่ชุดขาวบ้างดำบ้างเพื่อให้เกียรติแก่ฉัน เพื่อน ๆ ซึ่งสนิทกันน้ำตาซึมแสดงความดีใจที่ฉันสามารถฆ่าตัวตายได้สำเร็จ”

บันทึกถึงจิตแพทย์ที่สะท้อนถึงภาวะอารมณ์ที่เปล่าดาย หดหู่ใจ

“อยู่คนเดียวเหมือนถูกทอดทิ้ง บางทีก็น้อยใจ บางทีก็ดีใจที่มีโลกส่วนตัว หนูมีโครงการว่าจะสูบกัญชาให้เมาหัวทิ่มโลกไปเลย พอสร่างก็ได้โลกใบเดิม…”

“จิตแพทย์ของข้าพเจ้า … แม่ไม่ยอมพูดกับหนูเลย เงียบดีนะ แต่อึดอัดพิกล เหงาจังเลยประเทศชาติ”

“ฉันเป็นคนดีมาตลอดมิใช่หรือ ฉันอดทนต่อทุกอย่าง ฉันถูกทำร้ายจิตใจ พ่อฉันไม่รัก แม่ฉันยังไม่รักอีกคน แล้วชีวิตที่ไม่มีความรักมันจะอยู่ได้อย่างไร อยู่ได้สิ… อยู่โดยไม่ต้องรักใครด้วยเหมือนกัน ต่อไปนี้ฉันจะไม่รักแม้แต่ตนเอง”

และบทสรุปของเรื่องที่ว่า…

“แม่บอกว่าเธอทำให้แม่เป็นทุกข์
และต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด
พ่อและญาติๆ ของพ่อต่างก็เกลียดเธอ
และผลักไสเธอสู่วิถีแห่งความเจ็บปวด
ไม่มีสิทธิ์ร้องขอสิ่งใด

ไม่มีอ้อมแขนแข็งแรงของพ่อ
ไม่มีอ้อมอกอบอุ่นของแม่
ไม่มีบ้านพักพิงยามว้าเหว่
มีแต่ฝันร้ายตลอดคืน
แล้วเธอจะโหยหาสิ่งใด
การมีชีวิตอยู่ หรือ ความตาย”

แล้วเธอก็เลือก…

อ่านแล้วเห็นชัดเจนถึงลูกโซ่ของ unwanted child, child abuse และ violence in the family เศร้าจังเลยประเทศชาติ…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s