ฉันมีเธอคนเดียว..ในเม็ดเลือดแดง

มาตรฐาน

คำถาม: หากให้คุณมุนินวาดรูปแทนความรักที่ไม่ใช่รูปหัวใจ คุณมุนินคิดว่าจะวาดอะไรครับ?
คำตอบ: คงวาดรูปเม็ดเลือดแดงค่ะ สีแดงๆ เหมือนกัน… “ฉันรักเธอและมีเธอ…คนเดียวในเม็ดเลือดแดง” คงจะน่ารักดี

ประโยคข้างบนเป็นคำถาม-คำตอบจากบทสัมภาษณ์ผู้เขียนการ์ตูนมุนิน ซึ่งโดนใจผู้เขียนมาก เพราะสงสัยกับตัวเองมานานเหลือเกินว่า ทำไมรูปที่ใช้แทนความรักต้องเป็นรูปหัวใจด้วยล่ะ เราสามารถสร้างสรรรูปแบบความรักของเรา ตามที่ใจต้องการ…ไม่ใช่เหรอ

ยิ่งได้มีโอกาสอ่านเนื้อหาของการ์ตูนเล่มนี้ยิ่งถูกใจ มีทั้งเรื่อง รัก เศร้า เหงา และซึ้ง อย่างที่เจ้าของเขาว่าไว้นั่นแหละ ตอนที่ชอบมีอยู่หลายตอน ไม่ว่าจะเป็น “ผู้ชายที่ออกกระดาษ” “แพะผู้เขากับฉัน” “คนในกรอบรูป” และ “ผู้หญิงที่สวยที่สุด” แต่เรื่องที่อยากเขียนถึงคือเรื่องนี้ค่ะ แพะภูเขากับฉัน…

ภาพเปิดเรื่อง…
หญิงสาวหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งกำลังยืนถ่ายเอกสาร (คาดว่าเธอคือนางเอก หรือ “ฉัน” คนนั้น) ขณะยืนถ่ายเอกสารเธอก็เหลือบไปมองผังการทำงานของผู้บริหาร สายตาไปหยุดอยู่ที่รูปใบที่อยู่สูงสุด…(ชายหนุ่มหน้าตาดี และมีตำแหน่งเป็นประธานบริษัท) ด้วยความคิดชั่ววูบ เธอดึงรูปท่านประธานลงมา แล้ววางลงบนเครื่องถ่ายเอกสาร ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงเรียก..
“น้ำขึ้น!!”
เธอตกใจมากเมื่อเห็นท่านประธานมายืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับเอ่ยปากว่า
“..ตกใจอะไรเหรอ?”
เธอละลักละล่ำตอบกลับไปว่า “ปะ..เปล่าคะ มีอะไรให้รับใช้เหรอคะ?”
ท่านประธานหนุ่มตอบกลับมาว่า “ก็ว่าจะให้ช่วยทายเอกสารให้ผมหน่อย”
“ทายอะไรนะคะ” เธอทำหน้างงๆ
“ทายเอกสาร..”
“อ๋อๆ ค่ะๆ เดี๋ยว…เอาไปให้ที่ห้องนะคะหัวหน้า”
“ดีเลยครับ ขอบคุณมาก”
(ภาพทั้งหมดมีข้อความบรรยายเสริมว่า…ฉัน เป็นพนักงานบริษัทตัวเล็กๆ ที่ไม่มีบทบาทอะไรโดดเด่น…เป็นพนักงานธรรมดาใส่แว่น ตกกระและแต่งตัวเชย แต่ดันมาหลงรักเจ้านายที่เป็นคนญี่ปุ่น)

แล้วเรื่องราวของสาวน้ำขึ้น (จริงๆ เธอชื่อน้ำผึ้ง แต่ท่านประธานคนญี่ปุ่นเรียกไม่ถูก) กับประธานหนุ่มก็เริ่มต้น ณ บัดนั้น เป็นเรื่องราวที่ชวนให้เข้าใจผิดเพราะภาษาไทยที่ไม่แข็งแรงของท่านประธานกับการเปรียบเปรยตัวเองเป็นเสมือนแพะภูเขาของสาวน้ำผึ้ง ที่รำพึงรำพันยามเสียใจเพราะความรักไว้ว่า…ทุกครั้งที่มีความรัก ฉันจะจำแต่เรื่องของแพะภูเขา สัตว์สี่เท้าที่ปีนขึ้นยอดเขาสูงได้ และฉันก็เชื่ออย่างสุดหัวใจ ว่าฉันเป็นมัน และถ้ามุ่งมั่น จะไปให้สูงถึงเท่าไหร่ก็ย่อมได้ แต่ใช่ว่าแพะทุกตัวจะขึ้นไปได้ถึงยอดเขา และฉันคือแพะที่ตกลงมาตาย…

แต่เมื่อเหตุการณ์กลับพลิกล็อค ทำให้สาวน้ำผึ้งสมหวังกับความรักในที่สุด เธอก็สรุปไว้ว่า…ว่ากันว่าแพะภูเขาโง่จนไม่รู้ว่าที่สูงขนาดนั้น ทำให้มันตกลงมาแข้งขาหักหรือตายได้ แต่ก็เพราะมันกล้าที่จะมองข้ามความล้มเหลว มันจึงทำได้สำเร็จ ฉะนั้นหากใครกล้าฝันไว้สูง..ก็น่าจะลองดูสักตั้งนะคะ (น้องน้ำผึ้งเธอบอกไว้แบบนั้น)

การ์ตูนตอนนี้น่ารักมาก ยิ่งเวลาอ่านใส่อารมณ์แบบคนญี่ปุ่นพูดไทยไม่ชัดด้วยก็ยิ่งขำ ขำพระเอก ขำนางเอก และขำคนเขียนค่ะ เข้าใจผูกเรื่องจริงๆ

ส่วนอีกตอนที่ชอบก็คือ “ผู้ชายที่ออกกระดาษ” ที่สรุปความของคำว่า “ผู้หญิง” ไว้จับใจ มุนินบอกว่า ผู้หญิง คือ คนที่ต่อให้คุณรู้ว่าเธอจะออกกรรไำกร ยังไง…คุณก็ต้องออกกระดาษอยู่ดี (ฮ่าๆๆ เข้ากับ concept อาร์ทตัวแม่ของโน้ต อุดมสุดๆ)

อ่านการ์ตูนเรื่องนี้แล้วทำให้มีมุมมองต่อความรักงดงามขึ้น โดยเฉพาะความรักของครอบครัว เพื่อน และคนรัก ตอนที่อ่านแล้วน้ำตาซึมก็คือตอน “คนในกรอบรูป” ซึ่งทำให้ผู้เขียนต้องย้อนกลับมาถามตัวเองว่า เราเป็นคนในกรอบรูปที่กลับไปเยี่ยมบ้านบ่อยแค่ไหน…

อยากบอกว่า…
หากรักครอบครัวสุดเม็ดเลือดแดง…ปีใหม่นี้อย่าลืมกลับบ้านกันนะคะ ^^

อ้างอิง
มุนินทร์ สายประสาท. 2553. การ์ตูนมุนิน 2. กรุงเทพฯ: จ้ำอ้าวสำนักพิมพ์

3 responses »

  1. ขอบคุณมากค่ะ…อ่านบทความนี้แล้วรู้สึกดีอย่างประหลาดขึ้นมา

    ขอบคุณจริงๆนะคะ^^

  2. ต้องขอบคุณคุณมุนินต่างหากล่ะคะ ที่สร้างสรรหนังสือดีๆ ให้คนอ่านได้อ่านกัน สำหรับ onemoon เองรู้สึกว่าจะรู้จักกับหนังสือของคุณมุนินช้าไปหน่อยค่ะ เพราะมาเจอเอาตอนที่มีเล่ม 2 แล้ว (เล่ม 1 กำลังหาซื้ออยู่ค่ะ ยังไม่เจอ ^^)

  3. ลืมบอกไปค่ะ ว่าหลังจากเขียนเรื่องนี้แล้ว onemoon ก็เอาไป post ใน facebook มีน้องคนหนึ่งชอบมากถึงขนาดไปซื้อมา แล้วเอามาอวดใน facebook น้องบอกว่าชอบตอน “เปลี่ยนกันตรวจ” เพราะตรงกับชีวิตตอนนี้ และชอบที่หนังสือมีรูค่ะ ฮ่าๆๆ

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s