คือคนดลใจ (You’re my idol)

มาตรฐาน

ขออนุญาตยืมชื่อหนังสือของคุณธีรภาพ โลหิตกุลมาใช้กับการเขียน blog ในวันนี้นะคะ เพราะรู้สึกว่าเป็นคำพูดที่ “โดนใจ” มาก ทั้งกระชับและมีความหมาย อย่างไรก็ตามเรื่องที่จะเขียนในวันนี้ไม่เกี่ยวกับหนังสือสารคดีภาพถ่ายสวยๆ ของคุณธีรภาพแต่ประการใด เพียงอยากจะเขียนถึงใครบางคนที่ถือเป็น “คนดลใจ” สำหรับตัวเองในการทำงานด้าน “การพยาบาลอาชีวอนามัย” เท่านั้น

สำหรับใครที่ยังไม่รู้จัก “พยาบาลอาชีวอนามัย” มาก่อน อาจต้องทำความรู้จักกันสักเล็กน้อยนะคะว่า พยาบาลอาชีวอนามัย หมายถึง พยาบาลที่ทำหน้าที่ในการดูแลสุขภาพของผู้ประกอบอาชีพ (อาชีว=อาชีพ, อนามัย=สุขภาพ) ทั้งที่อยู่ในภาวะปกติและเจ็บป่วย อาจมีคนสงสัยว่าแล้วคนที่ประกอบอาชีพต่างๆ เนี่ย เขาจะเจ็บป่วยด้วยโรคอะไรได้บ้าง? ต่างจากคนทั่วไปไหม? คำตอบคือ มีโรคจากการประกอบอาชีพมากมายที่คนทำงานมีโอกาสเป็น ส่วนใหญ่จะขึ้นกับลักษณะการทำงานที่คนๆ นั้นทำ เช่น โรคซิลิโคสิส (โรคปอดที่เกิดจากการหายใจเอาฝุ่นซิลิกาเข้าไป พบในคนที่ทำงานก่อสร้าง เหมืองแร่ กระเบื้องเคลือบ หรือ เซรามิก ฯลฯ) โรคหูเสื่อม (ทำงานในที่มีเสียงดัง) โรคปวดหลังจากการทำงาน (ทำงานที่ต้องยกของหนัก หรือมีท่าทางการทำงานไม่เหมาะสม เช่น ต้องบิดเอี้ยวตัว ยืนนานๆ หรือนั่งในท่าเดียวนานๆ ฯลฯ) ในส่วนของรายละเอียดของโรคพวกนี้ ไว้จะเขียนแบบละเอียดอีกครั้งในคราวหน้านะคะ

ในการเรียนการสอนด้านการพยาบาลอาชีวอนามัย จะมีหนังสือที่เป็น Text book อยู่หลายเล่ม หนึ่งในนั้นคือหนังสือของ Prof. Bonnie Rogers เรื่อง Occupational and Environmental Health Nursing: Concepts and Practice ซึ่งเป็นหนังสือที่นักศึกษาปริญญาโทที่เรียนด้านการพยาบาลอาชีวอนามัยทุกคนต้องมีติดตัวเสมอ (เป็นเสมือนคัมภีร์หลักของงานด้านนี้)

เช่นเดียวกับการเขียนหนังสือทั่วไป ยิ่งหนังสือสำคัญมากเท่าไร ตัวตนของผู้เขียนก็ยิ่งได้รับความสำคัญมากเท่านั้น (เหมือนแฮรี่ พอร์ตเตอร์ กับ เจ เค โรว์ลิ่ง) ดังนั้น การได้มีโอกาสเจอผู้เขียน ก็เหมือนกับการได้ใกล้ชิดกับหนังสือในอีกระดับหนึ่ง (อารมณ์เหมือนคนที่เจอดาราหรือนักร้องที่เราคลั่งใคล้… ในวงวิชาการก็ไม่ต่างกัน เพียงแต่คนมักจะไม่กรี๊ดแบบออกหน้าออกตา และอย่างมากสุดก็คือการขอลายเซ็นบนหน้าปกหนังสือ)

สำหรับตัวเอง มีโอกาสได้พบกับอาจารย์ Bonnie ในงานประชุมวิชาการที่เมืองเคปทาว์น ประเทศแอฟริกาใต้ เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา อาจารย์เป็นคนน่ารักมาก ใจดีสุดๆ และไม่ถือตัวเลย แล้วก็เหมือนโชคช่วยที่ทำให้ได้คุยกับอาจารย์หลายครั้ง ครั้งแรก ไปแนะนำตัวกับอาจารย์ ครั้งที่สอง เอาของฝากที่ท่านอาจารย์รุจิภาสฝากมาให้ ครั้งที่สาม เจอกันใน session ของคนที่ได้รับทุน ครั้งที่สี่ ต้องอธิบายงานวิจัยที่ทำให้อาจารย์ฟัง (เพราะอาจารย์เป็นหนึ่งในคณะกรรมการที่มาประเมินผลงานของนักศึกษาที่ได้ทุน…ตื่นเต้น+ดีใจ…ที่ได้มีโอกาสอธิบายงานวิจัยเล็กๆ ให้มือหนึ่งของโลกฟัง) และครั้งที่ห้า จึงมีโอกาสบอกกับอาจารย์ว่า “You’re my idol” (ขอแปลเป็นไทยว่า “คือคนดลใจ” สำหรับการทำงานในด้านนี้)
 
อาจารย์คงจะเห็นสายตาที่ปลื้มเปรม กับความจริงๆใจ ในคำพูด You’re my idol ดังนั้น เมื่อออกปากขอให้อาจารย์เขียนข้อความในบันทึกส่วนตัว (ที่พกไปด้วย) อาจารย์ก็ไม่ปฏิเสธ  และนี่คือสิ่งที่อาจารย์เขียนให้

bonnie

นี่คงจะเป็นกระดาษชิ้นเดียวในโลก (เพราะคนอื่นคงไม่มี และคงไม่มีใครกล้าขอ) ที่ถือว่ามีค่ามหาศาล ช่วยให้เกิดการตั้งเป้าหมายและคำมั่นสัญญากับตัวเองว่าจะพัฒนางานด้านนี้ไปให้ไกลเท่าที่ศักยภาพของตัวเองจะทำได้

ขออุทิศตัวเองให้กับงานด้านอาชีวอนามัยตั้งแต่ตอนนี้และต่อๆไปค่ะ…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s