ความรื่นรมย์ของชีวิตในชนบท

มาตรฐาน

สำหรับคนที่เกิดในเมือง หลายคนคงไม่เข้าใจว่าการใช้ชีวิตแบบ “เด็กบ้านนอก” มันสุดยอดแค่ไหน จริงอยู่ที่ว่าเมื่อก่อนเราอาจถูกล้อเลียนเรื่องของการเป็น “เด็กหลังเขา” แต่เมื่อเติบโตขึ้น ได้งานทำในเมืองใหญ่ ทุกคนก็เริ่มปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตเข้าสู่การเป็น “คนเมือง” บางคนติดใจสังคมเมืองจนแทบไม่ยอมกลับบ้านเกิด แต่บางคนกลับโหยหาความรู้สึบรรยากาศที่เงียบสงบของชนบทครั้งที่เคยสัมผัสตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก (สำหรับคนที่เคยเป็นเด็กบ้านนอก ที่เข้ามาทำงานและมีบ้านในเมืองใหญ่ กลายเป็นว่าอยู่ดีๆ เราก็มี “บ้านพักตากอากาศ” ชั้นดี ที่สามารถกลับไปพักได้ทุกครั้งที่ต้องการ)

โดยส่วนตัวคิดว่า สังคมที่ร่มเย็นเป็นสุขมีแต่ในชนบทเท่านั้น อาจเป็นเพราะชนบทเป็นสังคมที่เอื้ออาทร มีการช่วยเหลือแบ่งปันระหว่างญาติพี่น้องสูง รวมถึงการมีส่วนร่วมในชุมชนด้วย (ถึงแม้จะน้อยลงกว่าเดิมมาก แต่ยังคงมีอยู่) นอกจากนี้การมีวิถีชีวิตที่ง่ายงามของคนในชุมชน ซึ่งอาจดูเชยหน่อยๆ แต่ก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ทำให้ชนบทมีเสน่ห์ในตัวของมันเอง

ตัวอย่างของความเชย (แต่ classic = พื้นฐานแต่ลุ่มลึกในอารมณ์) ก็คือ ที่บ้านมีครัวที่ตั้งอยู่นอกชายคาบ้าน แยกจากครัวปกติ (ซึ่งใช้เตาแก็ส) ที่อยู่ในบ้าน ถามว่าทำไมต้องแยกครัวออกเป็นสองส่วนด้วย คำตอบคือ มันอาจเป็นความเคยชินในการใช้เตาถ่านแบบอดีต และที่บ้านชอบอาหารที่ต้องย่างหรือเผา (ภาษาเหนือเรียก “จี่”) เตาถ่านจึงเหมาะกับการทำอาหารแบบนี้ เมื่อมีถ่าน ก็มีควัน ซึ่งไม่เหมาะที่จะตั้งภายในบ้าน ดังนั้นครัวถ่านจึงถูกแยกออกมาอยู่ข้างนอก

DSCF0035_resize

เท่าที่สังเกต ทั้งแม่และพ่อชอบที่จะใช้เตาถ่านมากกว่าเตาแก๊ส และมากกว่าไมโครเวฟ หมายความว่าถ้าต้องอุ่นอาหารอะไรสักอย่าง คนที่อาศัยในเมือง (เป็นส่วนใหญ่) อย่างเรา ก็จะนึกถึงไมโครเวฟ เป็นอันดับแรก รองลงมาคือเตาแก๊ส และเตาถ่าน เนื่องจากคิดถึงความสะดวกในการใช้เป็นหลัก ในทางกลับกัน แม่กับพ่อเลือกที่จะใช้เตาถ่านก่อน และเลือกไมโครเวฟเป็นอันดับสุดท้าย ทั้งสองคนให้เหตุผลว่า อุ่นกับข้าวในไมโครเวฟไม่อร่อยเท่าเตาถ่าน (เรื่องของความอร่อยนี่เถียงไม่ขึ้นอยู่แล้ว เห็นด้วยล้านเปอร์เซนต์) ดังนั้นครัวแบบ opened-air ของเราจึงมีรูปลักษณ์ที่น่ารัก และอยู่บนพื้นฐานของหลักการสร้างแบบ simple, practical และ low-cost  แบบนี้

DSCF0113_resize

ยิ่งดูจากชิ้นส่วนที่ใช้ป้องกันก้นหม้อดำ ซึ่งทำมาจากกาละมังเก่าที่ทะลุก้นออก ก็ดูจะเข้า concept ของการปรับปรุงแบบ low-cost สุดๆ (ในความเป็นจริงไม่เห็นกันได้ กลายเป็นว่าดำทั้งตัวที่รองและก้นหม้อ)

DSCF0117_resize

ไม่ว่าจะนึ่งข้าวเหนียว…

DSCF0031_resize

แกง…

DSCF0107_resize

โปรดสังเกตว่าทั้งนึ่งและแกงใช้ฝาหม้ออันเดียวกันตลอด เป็นฝาหม้อที่จุกกลางหายไปแล้ว แต่แม่หาเศษไม้มาทำจุกใหม่ (เนื่องจากมันเก่ามากแล้ว มันจึงกลายเป็นสีดำ) และหากดูดีๆ ก็จะพบว่ามันไม่พอดีกับหม้ออันไหนเลย ไม่เกินก็ขาด แต่มันก็เป็นฝาหม้อที่ใช้การได้ดีที่สุด และเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนในครอบครัว นี่ถ้าหายไป คงต้องเสียน้ำตากันบ้างล่ะ (ฮา)

เมื่อมีครัวแล้ว บ้านเราก็ไม่พลาดที่จะมีสวนครัว ซึ่งแม่ปลูกผักไว้มากมาย ไม่ว่าจะเป็น “แตงกวา”

DSCF0060_resize

โดยส่วนตัว คิดว่าแตงกวาที่อร่อยที่สุดในโลก คือ แตงกวาอ่อนที่ปลิดมาจากต้นแบบสดๆ เช็ดหนามออกโดยถูกับขากางเกง แล้วกัดแบบเต็มปากเต็มคำ โอ้ย…มันทั้งหวานทั้งกรอบ อร่อยจนไม่รู้จะบอกว่ายังไงดี

DSCF0065_resize

นอกจากนี้เราก็ยังมี “ขนุน” ลูกอ่อนแกงกินแสนอร่อย หากปล่อยให้โตจนสุก ก็มีรสชาติหวานกรอบไม่เหมือนใคร

DSCF0038_resize

มี “ถั่วฝักยาว” ที่ไม่ได้ฉีดยาฆ่าแมลง ใบเลยพรุนเพราะหนอนเจาะ

DSCF0069_resize

มี “กระถิน” ยอดงามๆ ข้างรั้ว

DSCF0075_resize

มี “ผักไผ่” ที่ไม่รู้ว่าคือผักอะไรในภาคอื่นๆ รู้แต่ว่าคนเหนือชอบทานแกล้มลาบ เป็นผักที่มีกลิ่นหอม สมัยก่อนชอบขายพร้อมกับ “หอมด่วน” หรือ สะระแหน่ จึงมีคนพูดเล่าต่อๆ กันมาว่า ครั้งหนึ่งสาวเหนือพาสาวกรุงไปตลาด ทุกครั้งที่ซื้อผัก สาวเหนือก็จะพยายามอธิบายชื่อของผักเป็นภาษากลางให้สาวกรุงฟังเสมอ จนมาถึง “ผักไผ่” เธอไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร แต่มันขายเป็นมัดติดกับสาระแหน่ เลยบอกว่า นี่คือ “สะระแหน่และเพื่อน” (ฮา)

DSCF0082_resize

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
นอกจากนี้แม่ยังปลูกผักอื่นๆ อีกมากมาย ที่ไม่ต้องไปซื้อหาตามตลาด และบางครั้งเมื่อผักมีจำนวนมากเกินกว่าที่จะทานในครอบครัวได้หมด แม่ก็จะเอาไปแจกจ่ายให้บ้านใกล้เรือนเคียง ภาพที่เห็นประจำคือ แม่เก็บผักแล้วเดินไปให้ข้างบ้าน แล้วก็กลับมาพร้อมกับผ้กอีกชนิดหนึ่งที่เพื่อนบ้านให้มา เป็นการแลก “น้ำใจ” กันและกันของคนชนบทโดยไม่ต้องใช้เงิน

นี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งกระมัง ที่ทำให้หลงเสน่ห์ชีวิตในชนบท…

9 responses »

  1. สวัสดีค่ะพี่เพ็ญ แวะมาอ่านค่ะ
    ***สบายๆ สไตล์พี่เพ็ญจริงๆ มุมมองดีๆ รูปสวยๆ ****สมกับการเป็นพี่เพ็ญเหนือจริงๆ

  2. สวัสดีจ้ะ น้องเพ็ญ
    ดีใจที่แวะมาเยี่ยมค่ะ ^^
    วันนี้ onemoon เลยกลายเป็น twomoon ไปแล้ว (ฮา)

  3. ผักไผ่ คือ ผักแผ้ว หรือ ผักแพรว ในภาคกลาง จ๊ะ

    ความรัก ไม่เกิด จาก คนที่เกลีบยดกัน ฉันท์ใด

    ความหอมอร่อย ของ ข้าวจี่ ก็ไม่สามารถ เกิดจากเตาแกซ ฉันท์นั้น

    ข้าวจี่ อันหอมกรุ่น

  4. I like your blog. I was raised in bangkok by my parents. my dad’s relatives live in nakhon sawan. i paid a visit fewer than twice a year. they are drop-dead agricultural family, which is 100% opposed to us–bangkokians. I love them lives, them clothes and everything. I have been thinking after i graduated i will spend the rest of my life there in Nakhon sawan. im looking forward to read more. sorry for writing English here, i cant type thai.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s