เขียนถึง Departures

มาตรฐาน

untitled
Departures เป็นหนังญี่ปุ่นที่งดงาม ลึกซึ้ง และน่าดูเสียจนใครๆ (ในมติชนสุดสัปดาห์) ต้องกล่าวถึง สำหรับตัวเองดูแล้วก็ค่อนข้าง in กับเนื้อหาของหนังเอามากๆ (ร้องไห้อีกต่างหาก) นั่นอาจเป็นเพราะหนังพูดถึง ความตาย การจากพราก ที่เราทุกคนล้วนต้องเจอ เพียงแต่ว่าจะเจอเมื่อไรเท่านั้นเอง

เรื่องราวของหนังพูดถึงนักดนตรีเชลโลหนุ่ม ฝีมือพอใช้ได้แต่ไม่โดดเด่นซึ่งตกงานเนื่องจากวงดนตรีที่เล่นอยู่ประจำถูกยุบ จึงได้ตัดสินใจย้ายกลับบ้านเกิดพร้อมภรรยา โดยกลับไปอยู่บ้านเดิมที่แม่ผู้ซึ่งตายไปแล้วทิ้งไว้ให้ ส่วนพ่อนั้นทิ้งครอบครัวไปตั้งแต่ 30 ปีก่อน

เมื่อกลับมาอยู่บ้านก็ต้องหางานใหม่ทำ และงานใหม่ที่สมัครทำด้วยความเข้าใจผิดก็คืออาชีพสัปเหร่อนั่นเอง เรื่องราวหลังจากนั้นบอกเล่าถึงความรู้สึกของพระเอกในครั้งแรกที่จับพลัดจับพลูไปทำงานนี้ (รังเกียจ) ครั้นพอได้มีโอกาสเห็นผู้จัดการของบริษัทรับทำศพปฏิบัติกับศพอย่างเคารพ สงบ และสง่างาม เขาก็เริ่มรู้สึกยอมรับ แต่ยังอึดอัดใจที่จะบอกกับคนอื่น โดยเฉพาะกับภรรยาของตัวเอง

เรื่องราวในหนังสื่อให้เห็นถึงปรัชญาในการใช้ชีวิตหลายอย่างผ่านความตายของบุคคลหลากรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นการรับมือกับความตาย การยอมรับและเห็นคุณค่าในอาชีพที่ตนเองทำอยู่ รวมทั้งความเข้าอกเข้าใจและการสานความสัมพันธ์ระหว่างคนในครอบครัว ซึ่งหนังสามารถถ่ายทอดได้ดีมากๆ สมกับที่ได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ต่างประเทศยอดเยี่ยมของปีที่ผ่านมา

เมื่อเห็นรูปแบบการจัดการศพของญี่ปุ่น ก็อดนึกถึงการจัดการศพแบบไทยของเราไม่ได้  แล้วก็พบว่าโดยทั่วไป เวลาที่มีคนตายในชนบท ญาติๆ จะนำศพมาวางไว้บนแคร่หน้าลานบ้าน เพื่ออาบน้ำ ทำความสะอาดและแต่งตัวให้ใหม่ หลังจากนั้นจะนำศพไปวางบนเสื่อผืนเล็กขนาดกว้างยาวพอดีกับตัวผู้ตาย มัดศพด้วยสายสิญจน์ แล้วยกไปบรรจุในโลงที่เตรียมไว้ วางก้อนน้ำแข็งแห้งลงไปบนร่างของผู้ตาย (ประมาณ 10 ก้อน) โดยกระจายวางตามจุดต่างๆของร่างผู้ตาย แล้วปิดฝาโลง

ในการจัดการศพของน้าผู้หญิงในเดือนที่ผ่านมา จึงได้ขอกับญาติไว้ว่าจะขอเป็นคนอาบน้ำและเช็ดตัวให้กับน้าผู้หญิงบนเตียงเอง เพราะไม่ชอบที่จะให้ถอดเสื้อผ้าหมดทั้งตัวเพื่ออาบน้ำหน้าลานบ้าน เนื่องจากรู้สึกว่ามันเปิดเผยเกินไป ดังนั้นจึงช่วยกันกับญาติผู้หญิงอีกสองคนในการอาบน้ำ เช็ดตัว แต่งตัว แต่งหน้าและทาเล็บให้กับน้าผู้หญิง และภาพสุดท้ายของน้าผู้หญิงที่เห็นก่อนวางในโลงศพ ก็ดูงดงามราวกับคนที่แค่หลับไป…เพียงแต่เป็นการหลับที่ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกเท่านั้น

ดังนั้น พอได้ดูหนังเรื่องนี้ ก็อดนึกถึงตอนที่จัดการศพให้กับน้าผู้หญิงไม่ได้…ถึงต่างวัฒนธรรม แต่ไม่ต่างหลักการ เราล้วนอยากให้ผู้ตายได้รับความเคารพ และจากไปแบบสวยงามที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

จบด้วยการร้องไห้อีกรอบ…ไว้อาลัยแด่การตายของคนทุกผู้ทุกนามบนโลกใบนี้ และร้องไห้ดีใจ…ให้กับการมีชีวิตอยู่

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s