เรื่องเล่าจากห้อง ICU ตอนที่ 1: ครั้งแรก

มาตรฐาน

12 กรกฎาคม…

หนึ่ง..สอง..สาม..สี่..ห้า..หก.. หกวันแล้วสินะ ที่น้องแจ่มถูกย้ายเข้ามาในที่แห่งนี้ ที่สำหรับรักษาผู้ป่วยหนักที่ต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิด ที่ๆใครๆเรียกกันว่า ห้อง I.C.U (ได้ยินแค่ชื่อก็น่ากลัวจะแย่แล้ว) จริงๆแล้วในชีวิตนี้ น้องแจ่มไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้เข้ามาสัมผัสห้อง I.C.U ใกล้ชิดแบบนี้ ได้แต่เฉียดไปเฉียดมา เคยแค่มาเยี่ยมคนรู้จักกับคุณแม่เพียงสองครั้งเท่านั้น(แม้จะเป็นเพียงสองครั้งในชีวิตแต่น้องแจ่มก็ไม่เคยเห็นคนที่คุณแม่มาเยี่ยม รอดชีวิตออกไปจากห้องนี้เลย แม้แต่คนเดียว)

ฉะนั้น พอรู้ข่าวว่าจะต้องถูกย้ายมาที่นี่ น้องแจ่มก็เริ่มกลัว..หวั่นไหว นึกในใจว่า เราอาการหนักขนาดนั้นเลยหรือ แล้ว..เราจะต้องตายจริงๆหรือ?

แต่พอได้รับคำอธิบายจากคุณหมอ ว่าสาเหตุที่ต้องย้ายเข้าห้อง I.C.U นั้น เป็นเพราะนอกเหนือจากความต้องการที่จะให้น้องแจ่มได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิดแล้ว เหตุผลสำคัญก็คือต้องการย้ายน้องแจ่มเข้าไปเพื่อ “หย่าเครื่องช่วยหายใจ” เท่านั้น ไม่ใช่เป็นเพราะอาการของน้องแจ่มทรุดหนักลงหรอก พอได้ยินอย่างนี้ค่อยสบายใจขึ้นมานิดหนึ่ง แต่การหย่าเครื่องช่วยหายใจนี่เป็นยังไงนะ ฟังดูแปลกจังเลย คุณหมอคงจะรู้ว่าน้องแจ่มแอบสงสัยอยู่ในใจ จึงได้อธิบายเพิ่มเติมว่า การหย่าเครื่องช่วยหายใจก็หมายถึง การพยายามลดการใช้เครื่องช่วยหายใจที่น้องแจ่มใส่อยู่อย่างค่อยๆเป็นค่อยไป จนสามารถที่จะถอดออกได้ในที่สุด น้องแจ่มได้แต่พยักหน้าอือออ เหมือนๆจะเข้าใจ แต่ก็ยังไม่รู้สึกแจ่มแจ้งเท่าไร แต่เอาเถอะ เป็นไงก็เป็นกัน ใจสู้ซะอย่าง ย้ายก็ย้ายสิน่า

วันแรกที่น้องแจ่มถูกย้ายเข้ามา มีคุณพ่อ คุณแม่และพี่จ้อยมาส่งกันพร้อมหน้า แต่พอส่งเสร็จ ทั้งสามคนก็ถูกขอร้องให้ออกไปข้างนอก เพราะที่นี่เขาห้ามญาติเฝ้า ให้เยี่ยมได้ตามเวลาเท่านั้น น้องแจ่มหน้าเสีย คงทำหน้าคล้ายจะร้องไห้นั่นแหละ พี่พยาบาลคนหนึ่ง(ทราบทีหลังว่าชื่อพี่แก้ว)คงรู้สึกได้ว่าน้องแจ่มกลัว จึงเดินเข้ามาจับมือน้องแจ่มเบาๆ แล้วปลอบว่า ไม่ต้องกลัว พี่ๆที่นี่จะช่วยกันดูแลน้องแจ่มเอง แล้วก็มีเสียงจากพี่พยาบาลอีกคนหนึ่งแซวขึ้นมาว่า หนูชื่อแจ่มใสก็ต้องทำหน้าตาแจ่มใสเหมือนชื่อสิ ว่าแต่ว่าวันนี้ท่านบรรหาญไม่มาส่งด้วยหรือจ้ะ พี่แก้วช่วยตอบทันควันว่าสงสัยท่านมัวไปส่งพี่หนูนาที่รัฐสภาอยู่มั้ง เลยมาไม่ได้ พี่ๆพยาบาลคนอื่นก็เลยได้หัวเราะกันครื้นเครง

เห็นอย่างนี้แล้วน้องแจ่มก็ค่อยเบาใจหน่อย ตอนแรกนึกว่าบรรยากาศของที่นี่จะมีแต่เคร่งเครียดเสียอีก กลับปรากฏว่าเจอแต่พี่ๆพยาบาลใจดี แถมยังมีอารมณ์ขันอีกต่างหาก บรรยากาศเป็นกันเองแบบนี้ทำให้น้องแจ่มเริ่มสบายใจ อะไรๆก็ดูจะดีไปเสียหมด เสียอยู่อย่างเดียว น้องแจ่มพูดไม่ได้(เพราะยังใส่เครื่องช่วยหายใจอยู่) พี่แก้วก็เลยหาสมุดเล่มเล็กๆ กับดินสอเอาไว้ให้น้องแจ่มเขียน เอาไว้ใช้เวลาที่ต้องการคุยหรืออยากได้อะไรเป็นพิเศษ น้องแจ่มสบโอกาส ก็เลยขออนุญาตคุณหมอว่าจะขอเขียนสมุดบันทึกได้ไหม เอาไว้แก้เหงาเวลาที่ไม่ได้คุยกับใคร คุณหมออนุญาต แต่เตือนว่า ถ้าน้องแจ่มมีอาการเหนื่อยเมื่อไรต้องหยุดการเขียนทันที ว่าแล้วคุณหมอก็หันไปกำชับให้พี่ๆพยาบาลคอยสังเกตอาการของน้องแจ่มอย่างใกล้ชิดด้วย น้องแจ่มรับคำ วันรุ่งขึ้นพี่จ้อยก็ซื้อสมุดบันทึกเล่มใหม่มาให้ และแล้ว…น้องแจ่มก็ได้บันทึกเรื่องราวขณะที่นอนอยู่ห้อง I.C.U ตั้งแต่บัดนั้น…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s