เรื่องเล่าจากห้อง ICU ตอนที่ 8: เจ้าใหญ่ นายโต

มาตรฐาน

22 กรกฎาคม…

วันนี้พี่แก้วกลับมาทำงานแล้ว น้องแจ่มดีใจที่สุดเลย พี่อุ๋มบอกว่าน้องแจ่มลำเอียงรักพี่ๆไม่เท่ากัน โถ…พี่อุ๋มขา น้องแจ่มรักพี่ๆทุกคนแหล่ะค่ะ แต่คนเรามันต้องมีคนโปรดบ้างสิคะ ดูอย่างพี่อุ๋มสิยังมีสินจัยเป็นดาราคนโปรดเลย อย่างนี้แล้วจะไม่ให้น้องแจ่มมีพี่แก้วเป็นพยาบาลคนโปรดบ้าง …ไม่ได้เชียวหรือค่ะ

พี่แก้วบอกว่าน้องแจ่มมาอยู่ I.C.U ช่วงนี้โชคดีทีสุด เพราะเป็นช่วงที่คนไข้น้อย จึงมีโอกาสได้รับการดูแลจากคุณหมอและพี่ๆอย่างเต็มที่ ส่วนพี่อุ๋มบอกว่า ช่วงที่เตียงว่างๆแบบนี้มักจะมีการจับจองเตียงให้กับคนไข้ที่เป็นเจ้าใหญ่ นายโตอยู่เสมอ ซึ่งก็มีทั้งเหล่าเจ้านายชั้นสูงและบรรดาญาติสนิทมิตรสหายของผู้บริหาร แม้ว่าบางครั้งอาการจะไม่หนักมากและทั้งๆที่ทางโรงพยาบาลก็มีห้องพิเศษไว้รองรับมากมาย แต่ก็มักจะได้อภิสิทธ์ในการเข้ามารักษาที่ I.C.U เสมอๆ

พี่อุ๋มบอกว่า จริงๆแล้วพี่ๆก็ไม่ได้เกี่ยงหรือรังเกียจที่จะดูแลคนไข้ประเภทนี้หรอก แต่ทุกครั้งที่บุคคลเหล่านี้เข้ามานอนที่นี่ มักจะก่อความวุ่นวายและความยุ่งยากใจให้กับเจ้าหน้าที่พยาบาลเสมอ ทำให้งานการดูแลคนไข้ที่เหนื่อยและหนักอยู่แล้ว ยิ่งเหนื่อยและหนักเพิ่มขึ้น พี่อุ๋มบอกว่าแม้จะฟังดูเป็นเรื่องที่แปลก แต่ก็เป็นเรื่องจริง

แล้วพี่อุ๋มก็ยกตัวอย่างให้น้องแก้วฟังดังนี้ กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…ยังมีเจ้านายชั้นสูงพระองค์หนึ่งป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูง แพทย์เจ้าของไข้ที่ให้การดูแลอยู่มีความเห็นว่าต้องย้ายผู้ป่วยท่านนี้เข้า I.C.U เพื่อจะได้พักผ่อนและได้รับการดูแล อย่างใกล้ชิด(แต่พี่อุ๋มว่านายแพทย์ท่านนั้นคิดผิด เพราะการเข้ามานอนพักผ่อนใน I.C.U เป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำอย่างยิ่ง ข้อนี้น้องแจ่มเห็นด้วย เพราะสภาพในนี้หาเวลาเงียบสงบจริงๆแทบไม่ได้เลย)

พี่อุ๋มบอกว่าตอนนั้น I.C.U เตรียมต้อนรับเจ้านายพระองค์นั้นเต็มที่ ตั้งแต่การเปลี่ยนผ้าปูที่นอน (ปกติจะใช้สีขาว)ต้องเปลี่ยนมาเป็นสีเขียวให้ดูแตกต่าง เปลี่ยนผ้าม่านที่ใช้อยู่ให้ดูสดใส เตรียมโต๊ะข้างเตียงตัวใหม่ พร้อมกับวางโต๊ะตัวยาวๆไว้หน้าห้องเพื่อใช้รองรับของที่คนนำมาเยี่ยม ส่วนพี่ๆพยาบาลเองก็มีการคัดสรรเลือกคนที่มีกิริยามารยาทเรียบร้อย พูดราชาศัพท์ได้ เพื่อที่จะสามารถเข้าไปถวายการดูแลอย่างใกล้ชิด พี่แก้วคนหนึ่งล่ะที่ถูกเลือก

พี่แก้วบอกว่ากาลครั้งนั้นทำเรื่องเปิ่นๆไว้ ไม่อยากเล่าให้น้องแจ่มฟังเลย (ส่วนน้องแจ่มได้ยินแบบนี้ยิ่งอยากฟังใหญ่ คิดในใจว่า คนเรียบร้อยอย่างพี่แก้วก็มีเรื่องเปิ่นๆเหมือนกันแฮะ) น้องแจ่มจึงขะยั้นขะยอแกมบังคับนิดหน่อยว่าเล่าให้น้องแจ่มฟังเถอะ รับรองจะไม่หัวเราะเด็ดขาด พี่แก้วจึงเล่าให้ฟังว่าตอนนั้น เป็นวันที่พี่แก้วได้รับมอบหมายให้ดูแลเจ้านายพระองค์นี้ ซึ่งตัวท่านเองก็อาการดี และความดันโลหิตก็ลดลงมาอยู่ในระดับปกติแล้ว

พี่แก้วบอกว่า ตอนนั้น ก็พูดราชาศัพท์กับท่านมาตั้งแต่เช้า นะเพคะอย่าง โง้น นะเพคะอย่างงี้ เหตุการณ์ผ่านไปด้วยดี ลุล่วงจนมาถึงตอนบ่าย ก็พอดีกับเจ้านายพระองค์นั้น ท่านทำน้ำหกชุ่มเตียงไปหมด พี่แก้วจึงตกลงใจจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ใหม่ ก็เลยคิดว่าจะขอร้องให้ท่านลงไปนั่งข้างเตียงเสียก่อน ( จะได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนได้ง่ายขึ้น) พี่แก้วบอกว่าขนาดพูดราชาศัพท์มาครึ่งค่อนวันแต่ตอนนั้นนึกไม่ออกจริงๆว่าจะใช้คำว่าอะไรดี หลังจากใช้ความคิดอยู่ชั่วครู่ก็คิดเองว่า คำนี้น่าจะเป็นคำที่เหมาะสม ว่าแล้วก็พูดเชื้อเชิญเจ้านายพระองค์นั้นลงจากเตียงว่า “ขอเชิญเคลื่อนย้ายองค์ ลงจากที่ประทับด้วยเพคะ ” คนที่อยู่ใกล้ๆแถวนั้นฮากันครืน (พี่อุ๋มแซวว่าสำนวนลิเกสุดๆ) พี่แก้วบอกว่าตอนนั้นอายจนไม่รู้จะทำยังไง แต่เจ้านายพระองค์นั้นท่านก็ใจดี ได้แต่ยิ้มๆแล้วท่านก็ลงมานั่งข้างเตียงตามคำเชิญของพี่แก้ว ส่วนน้องแจ่มพอฟังแล้วได้แต่ยิ้ม (หัวเราะไม่ได้ค่ะ เพราะยังคาท่อช่วยหายใจไว้ในปากอยู่) แอบมาหัวเราะในนี้ก็แล้วกัน…ฮ่ะ ๆ

ทีนี้ลองมาฟังเรื่องเจ้าใหญ่ นายโตของพี่อุ๋มกันบ้าง พี่อุ๋มบอกว่าครั้งหนึ่งเคยเจอภรรยาของผู้ว่าราชการจังหวัดท่านหนึ่งป่วยด้วยโรคไข้เลือดออกเข้ามารักษาที่ I.C.U เช่นกัน สำหรับคนไข้เองเป็นคนใจดี แต่ตัวลูกสาวของคนไข้เป็นคนจูกจิกจู้จี้ ต้องการให้พยาบาลทำอย่างโน้นอย่างนี้ซึ่งมากเกินความจำเป็น(พี่อุ๋มบอกว่า จริงๆแล้ว ความรักแม่เป็นห่วงแม่ อยากให้แม่ได้รับการดูแลอย่างดีก็เป็นสิ่งที่น่าเห็นใจ แต่ต้องอยู่ในขอบเขตที่เหมาะสม) อีกอย่างหนึ่ง ทั้งๆที่ I.C.U มีกฏให้เยี่ยมได้ตามเวลา แต่ก็ยังใช้อภิสิทธิ์เข้ามาเยี่ยมคนไข้เกือบทุกชั่วโมง

ทีนี้พอเข้ามาเยี่ยมบ่อยๆคนไข้ก็ไม่ได้พัก จึงบอกลูกสาวว่านอนไม่หลับเลย ฝ่ายลูกสาวพอได้ยินแม่บ่นดังนั้น จึงรีบเข้าไปบอกคุณหมอทันทีว่าแม่นอนไม่หลับ ขอยานอนหลับให้ท่านบ้างได้ไหม(ไม่ได้นึกหรอกนะ ว่าสาเหตุอาจเกิดจากการเยี่ยมที่บ่อยเกินไปของตัวเองด้วย) ส่วนคุณหมอก็คงจะเห็นว่าญาติคนนี้เข้ามากวนคนไข้บ่อยเหลือเกิน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร จึงหันไปสั่งพี่อุ๋มว่า ขอยานอนหลับ 2 เม็ด พี่อุ๋มทำหน้าแปลกใจ ไม่แน่ใจว่าทำไมต้องใช้ยานอนหลับตั้งสองเม็ด(ปกติเม็ดเดียวก็น่าจะพอ) คุณหมอจึงบอกว่าไม่ต้องแปลกใจหรอก สำหรับคนไข้ให้เม็ดเดียวก็พอ
ส่วนอีกเม็ดนั่นน่ะ ผมสั่งให้ญาติ(ฮา)

เอ้า..จบเรื่องของเจ้าใหญ่ นายโตเสียที มาถึงเรื่องของน้องแจ่มบ้าง คุณหมอบอกว่า พรุ่งนี้จะถอดท่อช่วยหายใจให้น้องแจ่มแล้ว อ้า…น้องแจ่มดีใจที่สุดเลย พรุ่งนี้แล้วสินะ…

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s