บันทึก(ไม่)ลึกลับ ปี 45 ตอนที่ 2: ฝันบ้าบอ

มาตรฐาน

3 มกราคม 2545

เมื่อคืนฝันร้ายซะสะใจ เหมือนได้ดูหนังผีสามบาท(ภาคพิศดาร) ผิดแต่ว่าทุกตอนมีฉันเพียงคนเดียวเป็นนางเอก ตอนแรกฝันว่าขี่มอเตอร์ไซด์บนทางขรุขระที่ไหนสักที่(นึกไม่ออกว่าที่ไหน แต่ไม่ใช่ในถังแน่นอน ฮ่าๆๆ) จู่ ๆ แผ่นดินก็เอียงวูบ มอเตอร์ไซด์เอียงตาม แล้วล้มโครม ตกใจตื่น ใจงี้หายวาบ พอรู้ว่าเป็นแค่ความฝันฉันก็สงบสติอารมณ์ได้ เลยหลับต่อ…แล้วฝันอีก

คราวนี้ฝันว่าญาติผู้ใหญ่คนหนึ่งตาย มรดกที่เขายกให้ฉันก็คือ คัมภีร์พระเวทโบราณของเขมรและพระเครื่องประมาณ 100 องค์(ในฝันฉันหอบกลับแทบไม่ไหว) พร้อมกับทิ้งคำพูดไว้ด้วยว่า “ข้าเลือกเจ้าเป็นทายาท” ว้ายตาย…ตกใจตื่นอีกครั้ง เพราะกลัวต้องเป็นทายาทอสูร

ตัดสินใจว่าจะไม่นอนต่ออีกแล้วเพราะฝันบ้าฝันบออะไรก็ไม่รู้มีแต่เรื่องร้ายๆ บังเอิญเห็นว่ามันเพิ่งตี 4 เลย ตัดสินใจใหม่…แล้วก็ฝันอีกเรื่อง(จนได้)

คราวนี้ฝันว่ามีคนฉกกระเป๋าเงิน ฉันวิ่งตาม แต่ไม่ทัน สักแป๊บหนึ่งก็เดินมาเจอกระเป๋าเงินของตัวเองตกอยู่ใต้ต้นมะขาม รีบหยิบขึ้นมาดู(กลัวเหลือเกินว่าจะไม่มีอะไรเหลือให้ดู) แต่แปลกมาก เพราะเงินในกระเป๋าอยู่ครบ รูปก็ไม่ยักหาย(สงสัยไม่ต้องใจโจร) กลับมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา มันคือ slip ใบเสร็จแนบอยู่กับบัตรเอทีเอ็ม(ของฉัน) พร้อมกับข้อความว่า “เราแค่มาทวงเงินค่า Net และเรากดเอาเองแล้ว” อาฮ้า…แล้วมันรู้รหัสได้ไงฟะ ในใบเสร็จเจ้าคนทวงหนี้กดเงินออกไป 401 บาท

ว่ากันว่าการฝันเป็นสิ่งที่ดี เนื่องจากมันจะช่วยเติมเต็มความต้องการในชีวิตจริงที่ไม่สมบูรณ์ให้สมบูรณ์ขึ้นได้ นี่ชีวิตฉันต้องตกมอเตอร์ไซด์ ญาติตาย เงินหาย หรือไง? ชีวิตจึงจะสมบูรณ์พูนสุข (คิดในแง่ลบ) พอเอาเรื่องที่ฝันไปเล่าให้พี่โจ(เพื่อนที่เรียนด้วยกัน)ฟัง พี่โจบอก “ฝันถึงคนตาย ต้องแทงเลข 4 ญาติตาย แทงไปเลย 40 แล้วเห็นหรือเปล่า ตอนสุดท้ายเขายังย้ำอีกนะว่า 401 พี่จะแทงเบอร์นี้แหละ” ว่าแล้วแกก็ซื้อหวยเลย เออ..เอากะแกสิ (อย่างนี้เขาเรียกผันวิกฤติให้เป็นโอกาสหรือเปล่านะ)

จริงๆ แล้ว ต้นสายปลายเหตุของเรื่องฝันร้ายหลายเรื่องซ้อนนั้น ฉันเองก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง ฉันว่ามันคงจะเกิดจากความกังวลแบบไร้สติของฉันนั่นเอง เพราะก่อนปีใหม่ อาจารย์เจ๊(เป็นฉายาเหมือนเวลาที่หนังสือพิมพ์เขาใช่ ด.ญ. ก น.ส. น อะไรเทือกนั้น) แกบอกว่าหลังปีใหม่ วันที่ 3 จะสอบ Midterm เรื่องนี้ทำเอาฉันวุ่นวายใจ เที่ยวปีใหม่แบบไม่แฮปปี้เอาซะเลย (แต่ก็ยังไปแรดซะเต็มที่) รู้ตัวอีกทีก็คืนวันที่ 2 แล้ว ก่อนนอนเลยเอาตำรามากาง…กางอย่างเดียว…แล้วก็หลับไป ก็โธ่…ตำราเรียนมันก็คือยานอนหลับเราดีๆ นี่เอง อ่านหนังสือไม่จบ แต่กลับฝันร้ายสามตอนจบแทน เฮ้อ!

ถึงตอนเช้าไปมหาลัยแบบช่างหัวข้อสอบมันเถอะ ไม่เอาอะไรอีกแล้ว เจออาจารย์เจ๊หน้าคณะ แกถาม “วันนี้เรียนอะไรกัน” อ่ะ..อ้าว ก็วิชาที่จะเรียนวันนี้มันวิชาแกเองนี่หว่า(แถมสอบด้วย) เลยถามไปว่า “วันนี้อาจารย์จะสอบไม่ใช่เหรอคะ” แกทำท่างง “สอบอะไร” แล้วคงนึกได้ “ตายล่ะ…พี่ลืม” ฉันรีบรวบรัดโดยใช้คำถามนำ “งั้นยกยอดไปสอบ Final ที่เดียวเลยไหมคะ” แกตอบตกลงแบบง่ายดายและบอกว่าวันนี้งดเรียนด้วย เย้….(ชีวิตนักศึกษาก็มีความสุขอีตรงนี้แหละ)

พรุ่งนี้มีนัดกับอาจารย์สุดหล่อประจำห้อง lab ล่ะ…อาฮ้า…รู้สึกครึ้มอกครึ้มใจยังไงพิกล

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s