เรื่องเล่า…ของเหล่าจอมยุทธ์ ตอนที่ 1: ไยต้องเร่งรีบ

มาตรฐาน

(ณ เมืองอันไกลโพ้น…สุดขอบจักรวาล)
ดรุณีน้อยสองนางเร่งรุดฝีเท้าไปข้างหน้าสุดกำลัง
“พี่ใหญ่ ท่านว่าพวกเราจะไปทันการประลองฝีมือของเหล่าผู้เยี่ยมยุทธ์หรือไม่ ข้ากลัวเหลือเกินว่าหากเราเดินเท้าไปแบบนี้ อาจทำให้เราไปถึงมิทันการณ์” หนึ่งนางนั้นเอื้อนเอ่ย
อีกนางแย้มเยือน ตอบว่า
“อย่ากลัวไปเลยน้องเล็ก ข้าว่าเรามีเวลามากพอที่จะหยุดชมบุปผาระหว่างทางไปยังเขาเงียบโต๊ะซะด้วยซ้ำ ว่ากันว่าเป็นบุปผาที่สวยงามยิ่ง ทั้งยังมีน้อยคนนักที่จะมีโอกาสได้เยี่ยมชม”
“แล้วไยเราต้องเร่งฝีเท้ากันสุดกำลังแบบนี้ด้วยเล่า หากเรามีเวลามากถึงเพียงนั้น”
“เจ้าย่อมรู้ดี เราเดินทางกันเพียงลำพังสองพี่น้อง วรยุทธ์ของเราสองก็ใช่จะเยี่ยมยอด อาจเจอพวกนักเลงอันธพาลระหว่างการเดินทางรังแกได้โดยง่าย รีบเดินเพื่อให้ถึงที่พักแรมก่อนค่ำ มิเป็นการดีกว่าหรือ?”
นางผู้อ่อนวัยก้มหน้ารับฟังอย่างเงียบๆ เร่งเท้าก้าวตามผู้ที่นางเรียกว่าพี่ใหญ่โดยมิได้เอื้อนเอ่ยคำใดๆ อีก

2 responses »

  1. สวัสดีค่าอาจารย์ ป่านเองค่ะ
    พอดีพี่แอ๋วได้รับเมลล์จากอาจารย์ แล้วส่งบล็อคของอาจารย์มาให้
    ป่านยังไม่ได้อ่านเลยนะค่ะ แต่มาแนะนำตัวเป็นแฟนคลับของอาจารย์ก่อน ^ ^

    • หวัดดีจ้ะ ป่าน
      ยินดีต้อนรับเข้าสู่ blog ของครูนะจ้ะ
      แล้วจะพยายามหาเกร็ดความรู้ด้านอาชีวอนามัยมาให้อ่านกันด้วย
      เผื่อจะเป็นประโยชน์สำหรับคนที่กำลังทำวิจัยอยู่บ้าง ไม่มากก็น้อยแหละจ้ะ ^^

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s