เรื่องเล่า…ของเหล่าจอมยุทธ์ ตอนที่ 2: ข้ามิชอบคนไร้มารยาทเช่นเจ้า ก็เท่านั้น

เสียงสวบสาบดังขึ้นมาจากทางแยกด้านหน้า ทำให้สองนางชะงักฝีเท้า กลัวเกรงว่าจะเป็นเหล่าอันธพาลที่คอยซุ่มดักทำร้ายคนเดินทาง ขณะที่กำลังตัดสินใจว่าควรจะทำอย่างไร คนแปลกหน้าก็ปรากฏโฉม ต่างฝ่ายต่างชะงักไป ด้วยไม่คาดคิดว่าจะเดินมาเจอกันในเส้นทางที่เปลี่ยวโล่งเช่นนี้

เป็นบุรุษวัยกลางคนผิวคล้ำผู้หนึ่ง หน้าตามิได้น่าเกลียดน่ากลัวอะไร แต่ที่ทำให้ดูน่าตกใจก็คือ ผ้าปิดตาสีดำที่คาดทับดวงตาข้างหนึ่งไว้และแผลเป็นรูปจันทร์เสี้ยวบนใบหน้า ดูว่าบุรุษผู้นี้คงผ่านยุทธจักรมาอย่างโชกโชน

เมื่อเห็นว่าคนที่บังเอิญเจอกันเป็นเพียงดรุณีสองนาง บุรุษแปลกหน้าจึงแสยะยิ้ม (อาจเป็นเพราะแผลเป็นบนใบหน้าทำให้ยิ้มดังกล่าวดูสยดสยองกว่าที่ควรจะเป็น) แล้วเอ่ยทักทายด้วยเสียงแหบห้าวว่า

“เฮอะ ขออภัย…ที่ทำให้ท่านทั้งสองตกใจ ข้าเพียงผ่านมาทางนี้เพื่อที่จะไปยังโรงเตี๊ยมกังลั้ง แต่ไม่มั่นใจในเส้นทาง ท่านทั้งสองพอจะชี้ทางให้ข้าได้หรือไม่”
“โรงเตี้ยมกังลั้ง?” ดรุณีผู้อ่อนเยาว์กล่าวย้อน
“ช่างบังเอิญเหลือเกินที่เรามีจุดหมายปลายทางเดียวกัน คืนนี้เราสองพี่น้องก็จะไปพักแรมที่นั่น ข้าว่า….”
“น้องเล็ก…” นางผู้เป็นพี่ใหญ่กล่าวด้วยเสียงเย็นเยียบ “เจ้าเปิดเผยเรื่องของเราให้คนแปลกหน้ารู้มากไปแล้ว”

“โอ…ขออภัยยิ่งที่ข้ามิได้เอ่ยนามให้ท่านรู้จัก” บุรุษแปลกหน้าเอื้อนเอ่ย
“ข้าชื่อ เบ้งเฮง เป็นคนของสำนักง่วนเสี้ยว กำลังจะเดินทางไปร่วมการประลองยุทธ์ที่เขาเงียบโต๊ะ…”
“อา…ช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ เราสองพี่น้องก็จะไปร่วมงานนี้เช่นกัน ข้าชื่อ เย่ซิน ส่วนนี่พี่ข้า นางชื่อ เย่…”
“น้องเล็ก! ไม่ต้องเอ่ยนามข้าให้ใครได้ยิน ทำไมเจ้าถึงไว้ใจคนแปลกหน้าง่ายดายเช่นนี้”
“พี่ใหญ่…” เย่ซินครวญ “ข้าเพียงแต่เห็นว่า การมีเพื่อนร่วมทางย่อมอุ่นใจกว่าการเดินทางเพียงลำพัง”
“ถ้าต้องเดินทางกับคนไร้มารยาทเช่นนี้ ข้ายอมเดินทางเพียงลำพังจะดีกว่า” นางผู้เป็นพี่ใหญ่กล่าวเสียงเข้ม
“ข้าทำให้เจ้าโกรธหรือ? เพราะเหตุใดกันเล่า?” เบ้งเฮงกล่าวด้วยความฉงน
“ข้ามิชอบคนที่ไร้มารยาทเช่นเจ้า ก็เท่านั้น” เย่เหลียนตอบด้วยความไม่พอใจ แล้วพริ้วกายเดินจากไป
เบ้งเฮงหันไปหาเย่ซินเพื่อขอความเห็นใจ ด้วยไม่เข้าใจว่าตนเองเป็นคนไร้มารยาทเช่นไร
เย่ซินยิ้ม แล้วกล่าวว่า “ท่านตามพวกข้ามาเถิด อีกไม่เกินครึ่งชั่วยามก็ถึงโรงเตี๊ยมกังลั้งแล้ว”
ว่าแล้วนางก็เร่งฝีเท้าตามเย่เหลียนไป

Advertisements

3 Replies to “เรื่องเล่า…ของเหล่าจอมยุทธ์ ตอนที่ 2: ข้ามิชอบคนไร้มารยาทเช่นเจ้า ก็เท่านั้น”

  1. ข้าแวะเข้ามาทักทายน้องเล็ก
    แต่คงค้องรีบไป
    ยามวิกาลผ่านล่วงไปทุกขณะ ข้าเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย
    ทางเข้าออกไร้สัญญาณแห่งชีวิต
    ตะเกียงน้ำมันทุกดวงที่ควรจะมีแสงสว่าง
    หรืออย่างน้อยก็ควรจะมีประกายวับแวม
    บัดนี้เหตุใดจึงดับสนิท
    ข้าเกรงว่าเบ้งฮันจะบุกเข้ามาอย่างอุกอาจ
    ดังที่ปรมาจารย์แห่งจอมยุทธ์ได้เคยทำนายไว้

    1. พี่เย่หลิว ข้าเชื่อเสมอว่าคนดีๆ เช่นท่านเช่นข้า จะต้องได้รับสิ่งที่ดีงามเข้ามาในชีวิตเสมอ สำหรับเบ้งฮันแม้ว่าจะเป็นชายผู้ลุ่มหลงในความรัก แต่คงมิพักจะทำอะไรอุกอาจให้ท่านเคืองใจเป็นแน่ แต่ก็นั่นแหละน้ำใจชาย บางครั้งเราก็มิอาจประมาณการได้ ขอให้ดูแลประตูหน้าต่างให้จงดี และโปรดจำไว้ว่า แม้แสงตะเกียงทุกดวงจะดับสนิท แต่แสงจันทร์ (one moon) ดวงนี้ ก็ยังหวังจะฉายแสงเรืองให้ท่านเห็นทาง แม้มิเจิดจ้า…แต่ก็มิเคยลับหาย

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s