“55 เหตุผลที่คุณควรกอดก่อนตาย” (55 reasons to hug before it’s too late) เป็นชื่อหนังสือที่มีเนื้อหาน่ารักของ ไพลิน ถาวรวิจิตร บอกเล่าเรื่องราวความสุขของการกอด ที่ไม่ต้องซื้อหาด้วยเงินทอง แต่สามารถทำได้ด้วยสองมือที่ธรรมชาติมอบให้เรามาตั้งแต่เกิด
ว่ากันว่า “กอด” ก็เหมือนกับยา ใช้ได้วันละ หลาย ๆ เวลาในแต่ละวัน เพราะสรรพคุณของการกอดนั้นสามารถแก้โรคที่เกิดกับหัวใจ บรรเทาอาการโศกเศร้า กระชับความสัมพันธ์ให้แนบแน่น ช่วยให้หายปวดหัว และเพิ่มพลังในการใช้ชีวิตได้ (ข้อห้ามคือ ไม่ควรใช้พร่ำเพรื่อกับคนที่ไม่ได้สนิทสนมทางใจ ^^)
บางถ้อยคำในหนังสือบอกไว้ว่า…
Hugging holds hearts together.
“กอด” ช่วยยกระดับความสัมพันธ์
Hugging is a simultaneous giving and receiving.
การ “กอด” คือการได้ให้และการได้รับพร้อม ๆ กัน
You are never too old to hug your mother.
การ “กอด” แม่ไม่ใช่สิ่งน่าอายถึงโตแล้วก็กอดได้
ข้อสุดท้ายนี่เห็นดีเห็นงามเป็นที่สุด ไม่มีใครแก่เกินไปที่จะกอดแม่ (และพ่อหรือคนที่เรารัก ชอบ ชื่นชม…ข้างหลังนี่ผู้เขียนแต่งเติมเอง)
ในความเห็นส่วนตัวคิดว่า เหตุผลของการที่เราควรกอดใครสักคนน่าจะมีมากกว่า 55 ข้อเสียด้วยซ้ำ แต่ใจหนึ่งก็ค้านขึ้นมาว่า หรือจริงๆ เหตุผลในการกอดอาจมีแค่ข้อเดียวก็ได้ คือ เรากอดเพราะอยากกอด เรากอดเพราะรู้ว่าผลที่ตามของการกอดทำให้เราหรือคนที่ถูกกอดมีความสุข หรือมันอาจไม่มีเหตุผลเลยก็ได้สำหรับการจะกอดใครสักคน…เพราะมันอาจเป็นเรื่องของ “ใจ” ไม่ใช่ “เหตุผล” เอ้า…ยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่าน (ฮา)
แต่ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีเหตุผล สิ่งสำคัญน่าจะเป็นเรื่องของการลงมือ “กอด” มากกว่า เพราะเหตุผลถึงแม้จะสวยหรูดูดีแค่ไหน หากเราไม่ลงมือทำ มันก็จะเป็นแค่การกอดในความคิด ซึ่งคงไม่ก่อให้เกิดมรรคผลที่ดีงามใดๆ ตามมา
อย่างไรก็ตามเหตุผลทั้ง 55 ข้อที่ว่ามา ก็ถือว่าเป็น “แรงบันดาลใจ” ที่ดีในการที่จะทำให้ใครสักคนลุกขึ้นมากอดใครสักคนได้ หนึ่งในเหตุผลน่ารักๆ สำหรับคนที่ชอบคิดว่าตัวเองอวบเกินพอดี ก็คือ “กอดทำให้รู้ว่ายังมีคนอ้วนกว่าเรา” ฮ่าๆๆ
อ่านหนังสือแล้วคิดตาม คิดต่อ…
เป็นไปได้ไหม ที่วัตถุประสงค์ของการมีแขนของคนเราอาจไม่ได้จำกัดไว้แค่เพื่อการดูแลตัวเองหรือเพื่อการทำงาน… แต่มีไว้เพื่อกอดด้วย
